Asystent martwego pola – co to jest i czy warto?

Codziennie mijasz setki aut i zastanawiasz się, czy lusterka naprawdę pokazują wszystko. Jeśli boisz się nagłego „wyskoczenia” auta z boku, asystent martwego pola może Ci realnie pomóc. Z tego tekstu dowiesz się, czym jest asystent martwego pola, jak działa Steelmate SBS-2 i kiedy faktycznie warto go kupić.

Co to jest asystent martwego pola?

Asystent martwego pola to system ostrzegający o pojazdach, których nie widzisz w lusterkach, czyli w tzw. martwym polu. Działa także jako system wykrywania wyprzedzania, informując o autach szybko zbliżających się z tyłu podczas gdy Ty planujesz zmianę pasa lub manewr wyprzedzania. Na rynku znajdziesz wiele rozwiązań, a dobrym przykładem jest Steelmate SBS-2 – system, który używa jednego sensora i dwóch sygnalizatorów przy słupkach A, generując sygnał dźwiękowy i sygnał wizualny wtedy, gdy inne auto pojawi się w strefie zagrożenia obok Twojego pojazdu.

Za opracowanie systemu Steelmate SBS-2 odpowiada producent Steelmate Co., Ltd. z siedzibą Steelmate Industrial Park, Heping Street, Dongfu Road, Dongfeng Town, Zhongshan City, Guangdong 528425 Chiny, kontakt: e-mail [email protected], telefon +86 0760-22771886. W Polsce importerem i podmiotem odpowiedzialnym jest EMG Poland sp. z o.o., ul. Romantyczna 2, 04-865 Warszawa, Polska, e-mail [email protected], co dla Ciebie oznacza łatwiejszą obsługę gwarancyjną i serwisową.

Jak działa asystent martwego pola?

W systemie Steelmate SBS-2 centralny sensor mikrofalowy 77GHz umieszczony z tyłu auta stale monitoruje przestrzeń za pojazdem i po obu bokach, w tym martwe pole. Gdy inny pojazd wejdzie w strefę wykrywania, system przekazuje informację do centrali, a ta uruchamia małe sygnalizatory zamontowane przy słupkach A. Otrzymujesz wtedy ostrzeżenie w postaci świecącej diody oraz krótkiego sygnału dźwiękowego, co pozwala szybko zareagować jeszcze zanim zaczniesz zmieniać pas.

Twoje trzecie oko na drodze

Sygnalizatory w Steelmate SBS-2 działają jak Twoje „trzecie oko” – są zamontowane z przodu auta przy linii kokpitu i przy słupku A: po lewej stronie znajduje się display A, po prawej display B. Te niewielkie elementy świecą i wydają dźwięk tylko wtedy, gdy system faktycznie wykryje zagrożenie, dzięki czemu nie rozpraszają Cię bez potrzeby. Gdy włączysz kierunkowskaz, a w martwym polu lub w strefie 8 m obok auta znajduje się inny pojazd, odpowiedni sygnalizator zapali się na czerwono i wyda sygnał dźwiękowy, jasno dając znać, że zmiana pasa nie jest bezpieczna.

Jeśli w tej samej sytuacji nie użyjesz kierunkowskazu, system nadal zareaguje, ale tylko krótkim, żółtym błyskiem po właściwej stronie pojazdu, bez dźwięku. Kiedy masz włączone światła awaryjne, dioda odpowiedniego sygnalizatora również tylko na moment zaświeci się na żółto, co przypomina, że system nadal obserwuje otoczenie. W trybie cofania funkcje wykrywania martwego pola i zbliżania są wyłączone, więc nie otrzymasz ostrzeżeń z sygnalizatorów. Gdy inne auto zbliża się z tyłu w zasięgu 30 m i włączysz kierunek, dioda po stronie zagrożenia zaświeci się na czerwono, a Ty usłyszysz dźwiękowy alarm, natomiast przy zbliżaniu bez kierunkowskazu system ograniczy się do żółtego błysku.

Jak sensor wykrywa pojazdy?

Sercem systemu Steelmate SBS-2 jest sensor mikrofalowy 77GHz, który wysyła fale mikrofalowe i analizuje ich odbicie od innych pojazdów znajdujących się za Twoim autem. Według danych technicznych maksymalny zasięg wykrywania wynosi mniej niż 50 m, co wystarcza do monitorowania całego pasa ruchu za samochodem i strefy sąsiedniego pasa. W strefie martwego pola system pracuje na odległości do 8 m od Twojego pojazdu, a w trybie wykrywania zbliżania reaguje na samochody nadjeżdżające z tyłu w obszarze do 30 m. Dokładność pomiaru to około 0,2 m, co pozwala na precyzyjne określenie położenia innych aut.

Sensor działa najlepiej, gdy relatywna prędkość między pojazdami nie przekracza 40 km/h, czyli idealnie w typowych warunkach zmiany pasa na drogach ekspresowych i w ruchu miejskim. Producent zaznacza, że sensor musi być zamontowany co najmniej 50 cm nad ziemią i ustawiony równolegle do podłoża. Taka pozycja ogranicza odbicia fal od nawierzchni i poprawia kształt pola detekcji wokół auta.

Sensor systemu Steelmate SBS-2 musi być zamontowany minimum 50 cm nad ziemią i idealnie równolegle do podłoża, bo każde odchylenie może bardzo osłabić skuteczność wykrywania pojazdów.

Jakie są rodzaje systemów martwego pola?

Na rynku stosuje się różne rozwiązania wspierające kierowcę w kontroli martwego pola. Najpopularniejsze są systemy radarowe i mikrofalowe, które – tak jak Steelmate SBS-2 – wykorzystują fale elektromagnetyczne do wykrywania pojazdów w sąsiedztwie. Obok nich działają także systemy wizyjne oparte na kamerach oraz systemy ultradźwiękowe, znane głównie z czujników parkowania. Opisywane tu szczegółowe parametry techniczne odnoszą się konkretnie do systemu mikrofalowego Steelmate SBS-2 i nie można ich automatycznie przenosić na inne typy systemów.

Systemy radarowe i mikrofalowe

Systemy radarowe i mikrofalowe, takie jak Steelmate SBS-2, pracują na wysokiej częstotliwości 77 GHz, co umożliwia precyzyjne wykrywanie ruchomych obiektów w stosunkowo wąskim, dobrze kontrolowanym polu. W tym rozwiązaniu zastosowano sensor o szczelności IP67, dzięki czemu osprzęt jest dobrze zabezpieczony przed kurzem i wodą. Producent podaje, że max. zasięg wykrywania jest mniejszy niż 50 m, z dokładnością 0,2 m, przy czym strefa martwego pola obejmuje 8 m, a zasięg wykrywania zbliżania wynosi 30 m. Do tego dochodzi optymalna relatywna prędkość pracy do 40 km/h, co ogranicza liczbę fałszywych alarmów. Użytkownicy doceniają też prostą instalację jednego sensora, małe wymiary elementów oraz niski pobór prądu poniżej 250 mA, co odciąża instalację elektryczną samochodu.

Jeśli chcesz mieć szybki przegląd tego, na co zwrócić uwagę w danych technicznych mikrofalowego asystenta martwego pola, spójrz na takie elementy:

• częstotliwość pracy sensora (np. 77 GHz),
• stopień szczelności obudowy (np. IP67),
• zasięgi detekcji: martwe pole, zbliżanie, maksymalna odległość,
• dokładność wykrywania w metrach,
• wymagana wysokość montażu nad ziemią,
• wymiary centrali i sensora, ułatwiające dobór miejsca montażu,
• pobór prądu całego systemu,
• napięcie zasilania, np. 12 V w typowych instalacjach samochodowych.

Systemy wizyjne i ultradźwiękowe

Systemy wizyjne wykorzystują kamery montowane zwykle w lusterkach zewnętrznych lub w zderzakach, a analizą obrazu zajmuje się elektronika pojazdu. Z kolei systemy ultradźwiękowe bazują na czujnikach podobnych do tych znanych z parkowania, które mierzą odległość na podstawie odbicia fali dźwiękowej. W dostarczonym materiale te dwa typy pojawiają się jako alternatywa, bez szczegółowych danych technicznych, dlatego trzeba wyraźnie wskazać, że konkretne parametry liczbowe opisane wcześniej dotyczą tylko mikrofalowego systemu Steelmate SBS-2, a nie wszystkich rodzajów asystentów martwego pola.

Jak wygląda montaż i podłączenie asystenta martwego pola?

Montaż systemu martwego pola Steelmate SBS-2 dzieli się na dwa główne etapy: część mechaniczną i część elektryczną. W części mechanicznej instalujesz sensor, sygnalizatory oraz centralę w odpowiednich miejscach nadwozia, tak aby nie zakłócić pola detekcji i jednocześnie ukryć elementy przed przypadkowym uszkodzeniem. Potem przechodzisz do okablowania, czyli podłączenia przewodów zasilających oraz sterujących kierunkowskazami, światłami cofania i postojowymi. Po włączeniu zapłonu w pozycji ACC system automatycznie uruchamia autotest, który sprawdza, czy wszystkie elementy działają prawidłowo.

Gdzie montować sensor i sygnalizatory?

W Steelmate SBS-2 sensor mikrofalowy montujesz centralnie w osi auta, z tyłu pojazdu, na wysokości co najmniej 50 cm od ziemi, przy czym głowica powinna być ustawiona dokładnie równolegle do nawierzchni. Możesz go umieścić od wewnątrz, pod klejonym elementem nadwozia podobnie jak czujniki typu Flush Mount, lub zainstalować na zewnątrz przy użyciu dedykowanej stopki montażowej, jak w podwieszanych kamerach cofania. Niewielkie sygnalizatory z diodami i głośniczkami przyklejasz taśmą 3M przy linii kokpitu, tuż obok słupków A – lewy jako display A, prawy jako display B – tak aby kierowca widział je kątem oka. Centralę umieszczasz z tyłu pojazdu, pod poszyciem, w podobnym miejscu jak centralkę czujników cofania, co ułatwia doprowadzenie do niej zasilania oraz przewodów od sensora i sygnalizatorów.

Przy planowaniu montażu warto mieć w głowie najważniejsze elementy zestawu i ich zalecane położenie:

• miejsce sensora – centralnie w osi auta, w tylnej części nadwozia,
• wysokość montażu sensora – minimum 50 cm nad ziemią,
• orientacja sensora – płaszczyzna głowicy równoległa do podłoża,
• sposób mocowania sensora – od wewnątrz na podkładce 3M lub na zewnątrz na stopce montażowej,
• pozycja sygnalizatorów – przy linii kokpitu, przy każdym słupku A, display A po lewej, display B po prawej,
• miejsce centrali – z tyłu, pod poszyciem, w łatwo dostępnym, suchym miejscu,
• elementy mocujące w zestawie – podkładka 3M, stopka montażowa, przewody i wiązka zasilająca.

Przy wyborze miejsca dla centrali i sygnalizatorów trzymaj się zasady krótkich przewodów i braku metalowych przeszkód przed sensorem, a potem sprawdź na jeździe testowej, czy żaden element nadwozia nie zasłania pola detekcji.

Podłączenie elektryczne krok po kroku

Elektryczne podłączenie asystenta martwego pola wymaga wpięcia kilku przewodów w istniejącą instalację auta, ale schemat jest przejrzysty. Zasilanie postacyjkowe, czyli pojawiające się po włączeniu zapłonu ACC, doprowadzasz do centrali przewodem w kolorze różowym. Informacja o lewym kierunkowskazie dociera do systemu przez przewód brązowy, a o prawym kierunkowskazie – przez przewód niebieski. Wejście sygnału z biegu wstecznego (np. z przewodu zasilającego żarówkę cofania) podłączasz przewodem czerwonym, dzięki czemu system rozpoznaje tryb cofania i wyłącza funkcje monitorowania martwego pola. Do świateł postojowych doprowadzasz przewód zielony, a masę całego układu zapewnia przewód czarny oznaczony jako GND.

Od centrali do przodu pojazdu prowadzisz około 5-metrowy przewód przód–tył, którym łączysz tylną część auta z obszarem kokpitu. Zakończenie tego przewodu rozdziela się na wiązkę do dwóch sygnalizatorów, z osobnym kablem o długości około 2 m do każdego z nich, co wystarcza do wygodnego ułożenia przy słupkach A. W komplecie znajdziesz moduł sterujący z wiązką przewodów, sensor z przewodem, dwa wyświetlacze z przewodami, wiązkę zasilania, przewód przód–tył, przewód do sygnalizatorów oraz elementy mocujące. Po prawidłowym podłączeniu i pierwszym uruchomieniu zapłonu w pozycji ACC system wykona autotest: jeśli wszystko działa poprawnie, oba sygnalizatory raz błysną na żółto, natomiast przy uszkodzeniu wyemitują dźwięk i trzykrotnie błysną czerwonym światłem w dwóch cyklach.

Gdyby awaria wystąpiła później, już podczas jazdy, scenariusz sygnalizacji jest taki sam – oba sygnalizatory wydają dźwięk i trzy razy błyskają na czerwono w dwóch cyklach, co jasno sugeruje potrzebę zatrzymania auta i sprawdzenia systemu. Taki mechanizm sprawdzania stanu instalacji ułatwia wychwycenie problemu z zasilaniem, uszkodzonym przewodem lub np. rozłączoną wtyczką bez konieczności stosowania zewnętrznych testerów.

Czy warto kupić asystenta martwego pola?

Zakup asystenta martwego pola ma sens zwłaszcza wtedy, gdy często poruszasz się po drogach wielopasmowych i nie chcesz ryzykować, że ktoś „schowa się” w Twoim lusterku. Steelmate SBS-2 według danych producenta zwiększa bezpieczeństwo, bo ostrzega o pojazdach zarówno w strefie martwego pola, jak i przy zbliżaniu z tyłu podczas wyprzedzania, a jednocześnie ma prostą konstrukcję z jednym sensorem i przejrzystym systemem sygnalizacji. Na plus trzeba zaliczyć automatyczny autotest przy ACC, odporność sensora na warunki zewnętrzne dzięki klasie IP67, niskie zużycie prądu poniżej 250 mA oraz kompletny zestaw części montażowych, co ułatwia samodzielny montaż lub szybkie podłączenie w warsztacie.

Musisz jednak pamiętać o kilku ograniczeniach wynikających wprost z parametrów systemu. Skuteczność zależy od prawidłowego montażu na wysokości co najmniej 50 cm i zachowania właściwej orientacji sensora, a także od relatywnej prędkości do 40 km/h między pojazdami, co oznacza, że przy bardzo dużej różnicy prędkości reakcja systemu może być krótsza. System nie działa podczas cofania, bo wtedy funkcje ostrzegania o martwym polu są wyłączone, a pole detekcji ma jasno określone granice: 8 m dla martwego pola i 30 m dla zbliżania, co również warto brać pod uwagę. Jeśli akceptujesz te warunki i poruszasz się autem z instalacją 12 V, taki asystent może być dobrym wsparciem w codziennej jeździe.

Przed zakupem asystenta martwego pola dobrze jest przejść przez kilka kryteriów, które pozwolą sprawdzić, czy dany model rzeczywiście pasuje do Twojego auta i sposobu jazdy:

• zgodność z pojazdem – nadwozie umożliwiające montaż sensora w osi, z tyłu, oraz dostęp do zasilania 12 V,
• planowany sposób montażu – od wewnątrz pod poszyciem czy na zewnątrz ze stopką montażową,
• wymagania elektryczne – dostęp do ACC, kierunkowskazów, świateł postojowych i cofania w tylnej części auta,
• oczekiwane zasięgi – czy 8 m martwego pola i 30 m zbliżania wystarczą do Twojej jazdy,
• akceptacja ograniczeń – brak działania przy cofaniu i optymalna relatywna prędkość do 40 km/h,
• warunki pracy – czy miejsce montażu zapewnia utrzymanie szczelności klasy IP67 i ochronę przewodów przed uszkodzeniem mechanicznym.