Motocykl turystyczny – czym się wyróżnia?

Motocykl turystyczny wyróżnia się wygodną ergonomią, ochroną przed wiatrem, dużym zasięgiem i możliwością przewożenia bagażu. Został zaprojektowany do wielogodzinnej jazdy po drogach asfaltowych, często z pasażerem. Sprawdź, jakie elementy decydują o jego charakterze i czym różni się od motocykla miejskiego, sportowego oraz adventure.

Co wyróżnia motocykl turystyczny?

Motocykl turystyczny nie musi być największym ani najmocniejszym jednośladem na rynku. Jego konstrukcja odpowiada na konkretne potrzeby – długą jazdę, zmienną pogodę, obciążenie bagażem i wielogodzinne przebywanie w siodle.

Najczęściej stosuje się silniki o pojemności od 600 cm³. Taki zapas pozwala sprawnie poruszać się po autostradzie, także z kuframi i pasażerem. Nie chodzi wyłącznie o prędkość maksymalną. Równie ważna jest elastyczność, czyli możliwość szybkiego przyspieszenia bez częstego redukowania biegu.

Charakterystyczne są wyższe owiewki oraz szeroka szyba. Ograniczają napór powietrza na klatkę piersiową i barki, a w chłodny dzień pomagają utrzymać komfort termiczny. W wielu konstrukcjach znajdziemy też podgrzewane manetki, regulowaną szybę, gniazdo zasilania i fabryczne kufry.

O przeznaczeniu motocykla turystycznego decyduje nie sama pojemność silnika, lecz połączenie ergonomii, ochrony przed wiatrem, stabilności i możliwości przewożenia bagażu.

Ergonomia i pozycja za kierownicą

Ergonomia odróżnia turystyka od motocykla sportowego. Kierowca siedzi bardziej wyprostowany, a jego nadgarstki nie są mocno obciążone. Kolana pozostają lekko zgięte, lecz nie są podciągnięte tak wysoko jak w wielu maszynach sportowych.

Wygodne siodło ma znaczenie już po dwóch lub trzech godzinach jazdy. Szeroka kanapa może poprawić komfort kierowcy i pasażera, szczególnie podczas wyjazdu z pełnym obciążeniem. Przed zakupem sprawdź, czy swobodnie opierasz stopy na podłożu oraz czy możesz bezpiecznie manewrować motocyklem na postoju.

Jak turystyk różni się od innych motocykli?

Ten sam jednoślad może dobrze radzić sobie w mieście, ale nie każda maszyna zapewni wygodę na trasie liczącej kilkaset kilometrów. Różnice dotyczą przede wszystkim masy, pozycji kierowcy, ochrony przed wiatrem i sposobu przewożenia bagażu.

Motocykl miejski a turystyczny

Jednoślad do miasta powinien być lekki, zwrotny i łatwy do zaparkowania. Wąska sylwetka pomaga przeciskać się między samochodami, a niewielka masa ułatwia zawracanie na ciasnej ulicy.

Turystyk jest zwykle większy i cięższy, dlatego w centrum wymaga większej uwagi. W zamian zapewnia lepszą ochronę przed deszczem i wiatrem, większy zbiornik paliwa oraz miejsce na odzież, narzędzia i rzeczy osobiste. Model pośredni, wyposażony w szybę i kufer centralny, może łączyć oba zastosowania.

Turystyk a adventure

Klasyczny motocykl turystyczny najlepiej czuje się na asfalcie. Ma stabilne podwozie, nisko umieszczony środek ciężkości i wyposażenie nastawione na podróżowanie drogami krajowymi, ekspresowymi oraz autostradami.

Adventure, nazywany także motocyklem dual sport, ma większy prześwit, wyższe zawieszenie i często przednie koło o średnicy 19 albo 21 cali. Dzięki temu łatwiej pokonuje szuter, trawę i nierówne drogi. W budżecie do 15 tys. zł można szukać starszych generacji Suzuki V-Strom 650 z lat 2004–2011, Hondy Varadero XL1000V lub Yamahy XT1200Z Super Ténéré.

Jakie wyposażenie ma znaczenie na trasie?

Sam silnik nie zapewni wygodnej podróży. Liczy się sposób, w jaki motocykl radzi sobie z obciążeniem, zmienną temperaturą i wieloma godzinami jazdy bez długich przerw.

Fabryczne kufry boczne i centralny pozwalają rozłożyć bagaż bez używania luźnych siatek. Cięższe przedmioty powinny trafić nisko i blisko środka motocykla, ponieważ ogranicza to pogorszenie stabilności. Na baku przydaje się torba z uchwytem na telefon, a na tylnym siedzeniu – wodoodporny pakunek.

Podczas jazdy z pasażerem zwróć uwagę na długość kanapy, uchwyty oraz podnóżki. Dobrze dopasowana pozycja drugiej osoby pomaga zachować spokojny tor jazdy. Podgrzewane manetki i odzież warstwowa przydają się szczególnie przy porannej jeździe oraz zmiennej pogodzie.

Silnik i zasięg

W trasie liczy się płynne oddawanie mocy. Dwucylindrowe jednostki często zapewniają łagodną charakterystykę i rozsądne koszty eksploatacji, podczas gdy większe silniki cztero- lub sześciocylindrowe oferują większy zapas podczas wyprzedzania.

Przykładem nowoczesnej konstrukcji jest QJMOTOR SVT 650 z silnikiem V-twin o mocy 76,2 KM. Model ma moment obrotowy 65 Nm przy 8000 obr./min, dwukanałowy ABS Bosch, przednie tarcze o średnicy 320 mm i widelec o średnicy 43 mm ze skokiem 145 mm.

Napęd i obsługa

Łańcuch napędowy wymaga regularnego czyszczenia, kontroli naciągu i smarowania. Przyjmuje się, że preparat należy nakładać mniej więcej co 400–500 km, choć jazda w deszczu, błocie lub na szutrze skraca ten odstęp.

Zaniedbany napęd szybciej się zużywa. Przed zakupem używanego motocykla sprawdź stan zębatek, luz łańcucha oraz historię wymiany zestawu napędowego. W maszynach z dużą liczbą odbiorników elektrycznych skontroluj także akumulator i ładowanie.

Jak wybrać używany motocykl turystyczny?

Budżet 15 tys. zł oznacza głównie rynek wtórny, ale starszy turystyk nie musi być złym wyborem. Przebieg 60–80 tys. km nie dyskwalifikuje motocykla, jeśli właściciel regularnie wykonywał przeglądy i wymieniał materiały eksploatacyjne.

Honda Deauville NT700 ma silnik o pojemności 680 cm³, zintegrowane kufry i występuje ze skrzynią manualną lub automatyczną. Egzemplarze z lat 2006–2010 kosztują zwykle 10–14 tys. zł. To spokojny model na asfaltowe podróże.

Yamaha FJR1300 oferuje 1298 cm³, dużą owiewkę i wysoki komfort przy szybkiej jeździe. Starsze roczniki 2001–2005 mieszczą się czasem w zakładanym budżecie. BMW R1150RT z silnikiem bokser zapewnia dobrą ergonomię, lecz wymaga dokładnej kontroli historii serwisowej.

Kawasaki GTR1400 ma silnik o pojemności 1352 cm³ i dużo momentu obrotowego w niskim zakresie. Na autostradzie wykorzystuje swoje możliwości, ale jego masa oraz koszty obsługi będą większe niż w przypadku średniej klasy dwucylindrowca.

Przed podpisaniem umowy sprawdź przede wszystkim:

• stan opon, tarcz i klocków hamulcowych,
• wycieki oleju oraz pracę silnika na zimno,
• historię wymiany łańcucha albo paska rozrządu,
• mocowanie i szczelność kufrów,
• działanie świateł, ABS-u, ogrzewania manetek i wyposażenia dodatkowego.

Zarysowania na bocznym kufrze mogą wskazywać na wcześniejsze przewrócenie motocykla. Nie przesądzają o stanie technicznym, ale powinny skłonić do dokładnych oględzin ramy, kierownicy, podnóżków i owiewek. Równie ważna pozostaje jazda próbna – najlepiej po mieście i odcinku szybkiej drogi.